Lewis Carroll

Scena dla dzieci starszych

premiera: 5 grudnia 2025
spektakl dla widzów od 10 lat
czas trwania: 1 godz. 15 min. 

Bardzo interesujący jest zabieg przenikania się rzeczywistości. Co pewien czas okazuje się bowiem, że fantastyczna wędrówka Alicji jest ucieczką od toksycznej rodziny. Babcia wiecznie „upupiająca” dziewczynkę jest w swych działaniach równie konsekwentna jak jej koronowane alter ego, pragnące ścinać głowy na lewo i prawo. (...) Szczególnie udane są same przejścia między światami: płynne, jakby Alicja widziała „podwójnie”. Przeżywając tu i teraz swoje traumy, niby uczestniczy w życiu rodzinnym, a jednocześnie ma na sobie soczewki, które deformują rzeczywistość. Alicja rośnie i maleje wtedy, gdy jest chwalona lub ganiona. Dziewięciolatka gubi się w sprzecznych komunikatach wysyłanych przez rodzinę. 

Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich

Jasnym punktem spektaklu są aktorki i aktorzy, który doskonale odgrywają swoje role. Alicja (Dominika Guzek) jest radosna i melancholijna, nieco zadziorna, ale też świetnie odgrywająca zagubienie i nastoletnie dylematy. Bartosz Watemborski, którego oglądamy w roli Szalonego Kapelusznika rezygnuje z nadmiernej brawury, którą mogłaby wymuszać popkultura, decydując się na bardzo skromny i wyważony, nieco udręczony obrazem tej ikonicznej postaci. Jego wujek z kolei od razu da się lubić, choć czasem chciałoby mu się dać po nosie. Świetnie patrzy się na babcię/Królową - Dianę Jędrzejewską-Szumską, która kradnie sceny swoją złowieszczą i demoniczną nestorką rodu. Aż chciałoby się, aby jej czerep był prawdziwie wielgachny! Pełna wzruszeń jest też postać Dziadka 1, granego przez Zbigniewa Kozłowskiego, który staje się uniwersalnym wspomnieniem dla tych, którzy stracili już dziadka, ale którego otulający głos towarzyszy im, kiedy tylko otworzą album ze zdjęciami lub zamkną oczy w poszukiwaniu dobrego wspomnienia. (...) Warto też przyglądnąć się Zuzannie Bah, która staje się plastrem na wszelkie ataki skierowane wobec córki - Alicji. Bije z niej spokój, empatia, obietnica tego, że wszystko będzie dobrze. (...) Jest też pewien kot, którego kochają wszyscy, w dodatku doskonale rozegrany w swoim znikaniu i pojawianiu się na scenie i obrazie - Kot z Cheshire (Jagoda Jasnowska).

Georgina Gryboś, Radio Kraków Kultura