Repertuar

„Weltschek nie boi się piękna, nie boi się poezji, nie wstydzi się miłości. Mówi o rzeczach najprostszych i jednocześnie najbardziej dotkliwych. Zdumiewające. By opowiedzieć historię Chagalla i jego ukochanej żony Belli wybiera formę wręcz symfoniczną, za to bez słów. "Hommage à Chagall" to monumentalna opowieść, wymagająca od aktorów opanowania 35 kostiumów-masek i ponad 30 lalek, z których część poruszana jest za pomocą 6-metrowych nici. Do tego multimedia, projekcje filmowe i muzyka, która organizuje rytm przedstawienia. Sceniczne obrazy, inspirowane pracami Chagalla zmieniają się w szalonym tempie - magiczne, przerażające, hipnotyczne. Zjawiskowy świat unosi się w powietrzu - realny i nierzeczywisty jednocześnie, bujający w obłokach i zanurzony w świecie pogromów, wojen i śmierci. Cudownym paradoksem jest, że w tej potężnej teatralnej formie na pierwszy plan wychodzi nuta intymna, ściśle kameralna. Bo "Hommage à Chagall" to historia świata, ale przede wszystkim historia dwojga zakochanych.”

O miłości i innych demonach
Justyna Nowicka
Kraków

„Było naprawdę ślicznie, kolorowo niesłychanie, ale to w końcu spektakl o wybitnym malarzu koloryście (…) Piszącemu te słowa, który jako krakowskie dziecię chadzał swojego czasu obowiązkowo do Groteski, przypomniały się natychmiast tamte wspaniałe przedsięwzięcia, z jakich słynął ów teatr, kiedy to kostiumy i maski projektowali artyści z najwyższej półki: Kazimierz Mikulski bądź małżeństwo Lidii i Jerzego Skarżyńskich. A skoro premiera spektaklu dyrektora Weltschka zbiegła się z 65-leciem Groteski, mogę bez bicia przyznać: obecna uczta godna jest poprzedników.(…) Zatem forma wygrywa z treścią? Owszem. Ale w takich przedstawieniach zawsze forma ma rację.”

Cuda(techniki) i dziwy (wyobraźni)
Tadeusz Nyczek
Przekrój

„Jak opowiedzieć o przeciwnościach losu, które mają wykrzywioną twarz koguta, smutne oczy osła i tępe spojrzenia chłopa z widłami? Słowa są tu bezradne, zbyt płaskie, by dotknąć dwóch wymiarów malarskiego płótna. Dlatego też ani jedno z nich nie pada w przepięknym przedstawieniu Adolfa Weltschka "Hommage à Chagall", granym na scenie Teatru Groteska. O triumfie wielkiej miłości Marca Chagalla do żony Belli, o tym, jak życie można zaczarować w dziele sztuki i o tym, czym jest siła wyobraźni, która w najgorszych czasach pozwala unosić się nad ziemią, reżyser opowiedział niezwykłymi obrazami, skąpanymi w muzyce i magicznym chagallowskim nastroju. (…)Płaskie słowa nie oddadzą różnorodności wrażeń, jakie niesie ze sobą spektakl Adolfa Weltschka. To po prostu trzeba zobaczyć.”

Rewelacyjne przedstawienie w Grotesce: O Chagallu nie da się opowiedzieć słowami
Magda Huzarska.
Polska Gazeta Krakowska

„Panna młoda z drewna i pakuł, w sukni białej, welonie, rękawiczkach lekkich, idzie na głowie przechylonej w bok.(…) Co stało się światu i co znaczy młoda idąca na głowie? (…) Tak, trzeba tylko trochę przesunąć oko, zobaczyć odrobinę inaczej. Widać wtedy, że sens jest tym, co widać - tkwi w obrazie, nie w pytaniu o sens obrazu. (…)A fabuła? Ma nieuchwytność snu. Z onirycznych płócien Marca Chagalla zlazły na chwilę postacie i rzeczy, nabrały drewnianego ciała, zyskały twarze z papier mâché i sznurkowe włosy albo po prostu zaczęły się ruszać w filmach wyświetlanych na ścianach i prześcieradłach - i odtańczyły (…) piękny swój los, od zawsze znieruchomiały na obrazach. Los swój i coś jeszcze. Dziwną, "nietutejszą" Miłość Belli Rosenfeld i Marca Chagalla. Nietutejszą, bo nie tragiczną, nie złamaną, nie straconą, nie toksyczną i nie nowoczesną. Po prostu normalną. Ciepłą, jasną i długą. Miłość - do końca. (…) Cała "rupieciarnia" Chagalla to zachwycające pomieszanie dziecięcej liryki z upartym dotykaniem niepojętych sekretów czasu i ciemniejącej pamięci.”

Zegar pod obłokami
Paweł Głowacki
Dziennik Polski

„Weltschek ożywił świat Chagalla - po scenie wędrują postaci z jego obrazów, scenografię tworzą wykorzystujące to malarstwo projekcje. Chagallowski Witebsk z krzywymi domkami, fruwającymi zwierzętami i przedmiotami(…), obrazy piękne, ładne, okrutne, zaskakujące czy dowcipne. Choćby naga kobieta śniąca o dziwnym czerwonogłowym stworku, para kochanków unosząca się w powietrzu, ta sama - tyle że zminiaturyzowana - para spacerująca po żydowskim cmentarzu i w końcu odlatująca w uskrzydlonym zegarze. Albo olbrzymia żydowska matka, w której brzuchu kołysze się dziecko, nieoczekiwanie zaczynające przygrywać na klarnecie i ruszające do skocznego przytupywania. Maleńka marionetkowa woltyżerka starannie wykonująca ewolucje na marionetkowym koniku. Albo pierwsza scena - ślub, podczas którego państwu młodym podają na półmisku ich pomniejszone sobowtóry.”

Strach przed pustką
Joanna Targoń
Gazeta Wyborcza Kraków