Repertuar
Dokąd pędzisz, koniku?
Poetycka opowieść o dojrzewaniu, przyjaźni i poszukiwaniu własnego ja. Główny bohater Mały Konik bardzo chce być dorosły, ale dojrzałości nie osiąga ani próbując dotrzymać tempa Dużemu Koniowi, ani w radosnym, z pozoru, Wesołym Miasteczku. Konik spotyka na swej drodze Chłopca, który tak jak on poszukuje swego miejsca w świecie i nie godzi się na życie w niewoli. Przyjaciele wspólnie decydują się na ucieczkę i przeżywają kolejne przygody, które często wystawiają na próbę siłę ich charakterów. Dzięki przyjaźni i młodości udaje im się wyrwać się z ram Wesołego Miasteczka i pogalopować w stronę wolności i szczęścia... Przedstawienie dla dzieci najmłodszych jest zrealizowane w atrakcyjnej konwencji plastycznej i łączy plan aktorski z lalkowym. Jego niewątpliwym atutem jest niezwykła uroda plastyczna – scenografia do spektaklu zainspirowana została twórczością Tadeusza Makowskiego. Baśń bułgarskiej pisarki, a co za tym idzie przedstawienie Grzegorza Kwiecińskiego mają charakter inicjacyjny. Głęboko humanistyczny przekaz opowieści oraz zawarta w niej ponadczasowa mądrość poruszy zarówno dzieci i dorosłych.
Premiera: 26 lutego 2011 r.
„W przedstawieniach teatru Groteska streszczanie tekstu nie ma sensu. I tak warstwa wizualna (scenografia, lalki, aktorzy i ich praca z ciałem) biorą górę nad tekstem (…).Nowy spektakl Groteski "Dokąd pędzisz, koniku?" jest najlepszym tego dowodem. Rodzice, którzy towarzyszą dzieciom, znajdą w nim metaforę życia w korporacji. Jest szef nie najmądrzejszy, ale mocno akcentujący swoją władzę (właściciel wesołego miasteczka), jest zniewolony pracownik, który chciałby się zbuntować i rzucić wszystko w cholerę, ale boi się życia poza systemem (pajac z karuzeli), i stary wyga dostosowany do trybików korporacji (koń zaprzęgowy). Jest i bohater, który zwabiony korporacyjnym mitem sukcesu, daje się na chwilę zniewolić, ale odnajduje w sobie siłę, żeby zerwać się ze sznura (konik na biegunach). (…) Dla maluchów liczy się magia teatru i Groteska to gwarantuje. Nieważne, na jaki spektakl się wybierzemy, i tak dla dzieci ogłupiałych od TV każde zetknięcie z teatrem będzie jak sanatorium. "Dokąd pędzisz, koniku?" ma skromną scenografię. To komplement, bo w czasach dosłowności taka skromność rozbudza wyobraźnię. Muzyka nie przytłacza, scenariusz też nie, co dorosłych widzów przyzwyczajonych do słowotoku może zaskakiwać. Dzieciom jednak to nie przeszkadza, a nawet pomaga w skupieniu na tym, co dzieje się na scenie. Tym bardziej, że warto na nią popatrzeć. Uwagę małego widza (zaobserwowane na trzylatku) przykuwa Diana Jędrzejewska (konik) poruszająca się tak plastycznie i delikatnie, że nie sposób oderwać od niej oczu.”
Konik w korporacji czy w wesołym miasteczku?
Gazeta Wyborcza - Kraków
„Tak, tylko tyle. Jak na iluzjonistyczne możliwości teatru Groteska, zwłaszcza jego dużej sceny - maleńko. I dobrze, w tym przypadku bardzo dobrze, że maleńko. Bardzo dobrze, gdyż opowieść Moskovej zdaje się być drobna, filigranowa nawet. Wystrugane z lipy życie na biegunach słucha mowy białego ducha, później trafia do wesołego miasteczka. Szef okazuje się tyranem - wystrugane z lipy życie na biegunach ląduje na karuzeli. Jak wszyscy w wesołym miasteczku - jak stary koń i drewniany chłopczyk, co banalnymi rymowankami zachwala publice atrakcje przewoźnego jarmarku - konik może zapomnieć o wolności. Lepiej niech się przyzwyczai do ruchu kolistego, z kimś obcym na grzbiecie. Chyba że... Pamięć o słowach białego ducha wróci? Ucieczka się przyśni? Oczywiście! Więc on i drewniany chłopiec - przed siebie! Wszystko dobrze się kończy. Zbyt filigranowa to historyjka, zbyt kruchy jest jej liryzm, by sięgać po inscenizacyjne fajerwerki. Kwieciński do kruchości tej - delikatnie podchodzi. Odciąża opowieść, nawet kolory świata przedstawionego każe scenografowi obrócić w pastelową lekkość. I właśnie tak całość wygląda - ażurowość plus zwiewność i ciepło malowanek, robionych farbkami rozcieńczanymi w wodzie. Pluszowa czerń kulis, ogrom nieruchomego powietrza, płochliwe barwy, biały cień galopującego konia na kurtynie, przy której strach kichać, bo przestraszy się i zniknie... Tu, na krawędzi kolorów, słów, nut, kształtów i pustki - coś dziwnego czasem się dzieje. Na przykład - ta kilkunastosekundowa samotność dwóch sztucznych ciałek na liszaju szarego światła w ciemności bez początku i końca.”
Z opowieści w opowieść
Dziennik Polski
„Przedstawienie jest mądre i pełne symboli, przy tym w ogóle nie nudne. Wyrazisty i dynamiczny ruch aktorów oraz wesoła muzyka i piosenki sprawiają, że po chwili nawet najzacieklej wiercące się dzieciaki zastygają wpatrzone w scenę, przejęte akcją i przygodami konika. Nie bez znaczenia jest pewnie także umiejętne połączenie gry aktorskiej z operowaniem lalkami, tęczowe stroje i takaż scenografia. Strona wizualna przykuwa oko, tworząc porywający świat szczególnie dla dzieci, które w trakcie spektaklu śmieją się i krzyczą do aktorów-postaci, jak gdyby wierzyły, że akcja na scenie dzieje się w rzeczywistości. Jest więc wciągająco, czasem dowcipnie i z pewną nostalgią dla nas, którzy lata beztroski zarzuciliśmy wraz z drewnianym koniem na biegunach, gdzieś wśród pajęczyn na strychu.”
Ewa Nowicka
Nostalgia za drewnianym koniem
Miesiąc w Krakowie
Parter:
18 zł - bilet normalny (indywidualny)
16 zł - bilet zbiorowy (dla grup)
Balkon:
15 zł - bilet normalny
14 zł - bilet grupowy
Rezerwacja biletów: od poniedziałku do piątku w godz. 8.00-16.00
tel. 12 633 37 62, tel./fax 12 632 92 00
centrala: 12 633 48 22, 631 81 80 wew. 227, 238, 252
Kasa biletowa jest czynna od poniedziałku do piątku w godz.
8.00-12.00, 15.00-17.00 i na godzinę przed każdym spektaklem.
tel. 12 623 79 59; 12 633 48 22 wew. 252
Nr konta: Bank PEKAO S.A III O/Kraków 40 1240 2294 1111 0010 2727 8517